Μπόλτον 2 – 3 Λίβερπουλ: …και… αναπνοή!

Οι φάσεις εδώ…

Ξεπεράστηκε και αυτό το εμπόδιο...

Είναι κάτι ομάδες σαν την Μπόλτον και την Στόουκ που με τρομάζουν περισσότερο στη Πρέμιερ Λιγκ. Όταν η Λίβερπουλ παίζει απέναντι σε δυνατές ομάδες, γνωρίζεις τι θα αντιμετωπίσεις και κατά κανόνα πρόκειται για έναν αγώνα στον οποίο η κάθε ομάδα προσπαθεί να επιβάλει τον ρυθμό της.

Η Μπόλτον (και η οποιαδήποτε Μπόλτον) δεν λειτουργούν έτσι. Συνήθως πρόκειται για αγώνες που η κατοχή είναι 70-30, τα τάκλιν σκληρά, 11 πίσω από την μπάλα περιμένουν να τους επιτεθείς περιμένοντας κάποια αντεπίθεση (αν έχουν ένα γρήγορο επιθετικό) ή ένα στημένο (αν πρόκειται για ψηλή ομάδα). Κάπως έτσι έγινε και το Σάββατο στο Ρίμποκ. Μετά από μερικές αξιοσημείωτες φάσεις από πλευράς Λίβερπουλ και κάποιες σκληρές άμυνες από πλευράς Μπόλτον, ένα κόρνερ σε συνδυασμό με μια σχολική (για άλλη μια φορά) άμυνα, έφερε τη γηπεδούχο μπροστά. Προς στιγμήν νόμιζα ότι έβλεπα τον αγώνα με την Βίλλα στο Άνφιλντ σε επανάληψη.

Σε εκείνο το σημείο του αγώνα, η μηχανή της ομάδας του Μπενίτεθ πήρε μπροστά (για λίγο) και με μία πολύ όμορφη κίνηση του Τζόνσον, ο οποίος αποδεικνύει σε κάθε ευκαιρία τον λόγο για τον οποίο ήταν ο πρώτος στόχος του Μπενίτεθ το καλοκαίρι, η Λίβερπουλ Ισοφάρισε.

Πριν ξεκινήσει το δεύτερο ημίχρονο, κανείς περιμένει ότι η Λίβερπουλ θα το καθαρίσει όσο το δυνατόν γρηγορότερα. Στην πρώτη φάση, ωστόσο, μετά από μια λόμπα από την άμυνα (από ένα φάουλ στην άμυνα για την ακρίβεια!) η Μπόλτον παίρνει και πάλι κεφάλι.

…Και κάπου εκεί ολοκλήρωσε η γηπεδούχος τις όποιες επιθετικές προσπάθειες είχε να κάνει. Το υπόλοιπο παιχνίδι κύλησε με την Λίβερπουλ να πιέζει και τη Μπόλτον να ταμπουρώνεται. Η δεύτερη κίτρινη στον Ντέιβις διευκόλυνε το έργο του Τζέραρντ και της παρέας του, που μερικά λεπτά μετά την αποβολή ισοφάρισε με τον Τόρρες και 5 λεπτά πριν τη λήξη πήρε κεφάλι με μονοκόμματο (κλασσικό) σουτ του Τζέραρντ.

Δεν υπάρχουν πολλά σχόλια για τον εν λόγω αγώνα, και είμαι σίγουρος ότι θα δούμε αρκετά τέτοια -ΚΑΙ- φέτος. Είναι στο χέρι της Λίβερπουλ να ξεκλειδώνει τέτοιες άμυνες. Κάποια συμπεράσματα:

• Η αθόρυβη δουλειά του Λούκας δεν αναγνωρίζεται από τους οπαδούς της Λίβερπουλ. Ο μικρός πήρε και τις δύο κίτρινες κάρτες του Ντέιβις και κατά την άποψη του γράφοντα κάθε παιχνίδι γίνεται και καλύτερος.
• Η κλάση του Τζόνσον είναι προφανής. Είναι ένα κλασσικό παράδειγμα παίκτη που με τον σωστό χρόνο ωριμάζει και τελειοποιεί το παιχνίδι του. Ποίος (δεν) τον θυμάται όταν στα 20 του είχε πάει στην Τσέλσι και… έφυγε νύχτα.. με την ταμπέλα του αποτυχημένου;
• Η φόρμα του Κάραχερ είναι ιδιαίτερα ανησυχητική και σταδιακή από πέρυσι. Εάν είχα όλους τους αμυντικούς διαθέσιμους και υγιείς, ο Κάραχερ θα άνηκε στον πάγκο μέχρι να βελτιώσει το παιχνίδι του.
• Η παρθενική παρουσία του Κυργιάκου στην άμυνα της Λίβερπουλ  ήταν μάλλον επιτυχημένη. Όταν  μάθει τον Αγγλικό τρόπο παιχνιδιού, θα είναι μια καλή αμυντική λύση από τον πάγκο.
• Τις ομάδες του Μέγκσον τις ξέρουμε από εποχή Ρέντινγκ. Σκληρό παιχνίδι και κλεφτοπόλεμος στην επίθεση… Μόνο που πριν δύο χρόνια η Λίβερπουλ είχε ηττηθεί στο Μαντέντζκι…
• Ο Βορονίν τι ακριβώς προσφέρει όταν μπαίνει στο γήπεδο; Θα προτιμούσα για τέτοιους ρόλους ο Ράφα να είχε κρατήσει τον Νέμεθ… Ή έστω να χρησιμοποιεί τον Ν’γκογκ… Ή έστω τον Μπάμπελ σε ρόλο δεύτερου επιθετικού… Μέχρι και τον ίδιο τον Ράφα προτιμώ από τον Κο. Αλογοουρά…

3 Αγώνες, 3 Βαθμοί, 38 Αγώνες, Πόσοι βαθμοι;;;

Σε άσχημη φόρμα ο Τόρρες;

Πολύς λόγος γίνεται τελευταία για την φόρμα στην οποία βρίσκεται η Λίβερπουλ. Όντας φανατικός οπαδός και έχοντας χάσει αγώνες που μετριούνται στα δάκτυλα των χεριών εδώ και τρία χρόνια, αφενός καταλαβαίνω (και μοιράζομαι) την ανησυχία των οπαδών για αυτό το άσχημο ξεκίνημα της χρονιάς με 2 ήττες (όσες είχαν γίνει όλη τη περσινή χρονιά). Είμαι ωστόσο κάθετα αντίθετος με υπερβολικές αντιδράσεις που καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι η πιθανότητα όχι απλά η ομάδα του λιμανιού να μην κερδίσει το πρωτάθλημα αλλά να μείνει και εκτός «Top 4» όπως αποκαλούνται οι πρώτοι 4 της Πρέμιερσιπ.

Η φόρμα

Έχουμε και λέμε: 2-1 από την Τότεναμ. Μία ομάδα από την οποία η Λίβερπουλ είχε χάσει και πέρσι. Παρακολούθησα ένα από τα χειρότερα παιχνίδια που έχω δει ποτέ ομάδα με κόκκινα να κάνει, αλλά δεν πρέπει κανείς να ξεχάσει ότι όσο το ματς ήταν ισόπαλο, ο Κάραχερ χτύπησε με τον Σκρτελ, ραγίζοντας το σαγόνι του δεύτερου, και αναγκάζοντας τον δεύτερο αρχικά να συνεχίσει τραυματίας και τελικά να αντικατασταθεί από τον 18χρονο και… αμούστακο Αγιάλα.

Με σπασμένο το κεφάλι... Πάρε εσύ κεφαλιά από αυτόν...

Και εάν για το πρώτο γκολ που δέχθηκε ο Ρέινα δεν υπήρχε τρόπος άμυνας, τότε σίγουρα για το δεύτερο ευθυνόταν η άμυνα… Και πιο συγκεκριμένα ο Κάραχερ που έχασε την κεφαλιά… Δεν ξέρω για εσάς, αλλά εάν εγώ είχα 13 ράμματα στο κεφάλι μου, θα μου ήταν δύσκολο να συνεχίσω την ημέρα όρθιος, πόσο μάλλον να παίξω και να πάρω και κεφαλιά από το κτήνος με όνομα Μπασόνγκ. Επιχειρήματα τύπου «γιατί δεν άλλαξε και τον Κάραχερ τότε;» είναι άτοπα επειδή απλά… δεν υπήρχε άλλος αμυντικός στον πάγκο…

Πρόσθεσε στα παραπάνω και το πέναλτι στον Βορονίν που δεν δώθηκε, και σε ένα παράλληλο  σύμπαν στο οποίο η Λίβερπουλ είχε παίξει τόσο άσχημα και είχε κερδίσει θα λέγαμε τώρα ότι έδειξε σημάδια πρωταθλητισμού και τα συναφή γραφικά που ακούγονται σε αυτές τις περιπτώσεις…

Χωρίς σχόλιο...

Το μάτς με την Άστον Βίλλα ήταν άλλου παπά ευαγγέλιο. Σε έναν αγώνα που κάνεις το πρώτο 20λεπτο τόσες φάσεις και δεν σκοράρεις, ενώ δέχεσαι  αυτογκόλ με τον πλέον απίθανο τρόπο (Λούκας μου, σε αγαπάω, αλλά δεν γίνονται αυτά τα πράγματα…), τότε επειδή άνθρωποι είμαστε, τα νεύρα τεντώνονται, επικρατεί ένας εκνευρισμός, και περιμένεις καρτερικά να βγει το ημίχρονο προκειμένου να ανασυνταχθείς για αντεπίθεση. Μέσα στον εκνευρισμό αυτόν, η Λίβερπουλ δέχθηκε ένα δεύτερο γκόλ (πάλι υπ’ ευθύνη του Κάραχερ) και κάπου εκεί το παιχνίδι είχε τελειώσει. Ένα μάτς που μετά το 20λεπτο η Λίβερπουλ σίγουρα δεν έπαιξε καλά, αλλά αν είχε μπει μία από της φάσεις που δημιουργήθηκαν στις αρχές, ίσως τώρα να μιλούσαμε για σκόρ αντίστοιχα με τα περσινά…

Η ομάδα σίγουρα δεν έχει δέσει ακόμα, και θέλει λίγη δουλειά από τον Μπενίτεθ, κυρίως στον ψυχολογικό τομέα, καθώς φαίνεται πως η όλη (δικαιολογημένη) πίεση που δέχονται από τους οπαδούς για το πρωτάθλημα έχει αρχίσει και τους επηρεάζει..

Δεν θα πρέπει φυσικά να ξεχνάμε τις απουσίες των Ακουιλάνι και Άγκερ, που ο  πρώτος σίγουρα θα προσθέσει ποιοτικά στο παιχνίδι, ενώ ο δεύτερος είναι ο γρήγορος αμυντικός που λείπει από την Λίβερπουλ αυτό τον καιρό…

Μετά τον Τσάμπι, τι;

Μία επανάσταση αρχίζει...

Το 2005 έγινε στο Λίβερπουλ μία μικρή επανάσταση. Η φυγή του Γεράρ Ουγιέ και η έλευση του Ράφα Μπενίτεθ θα σήμανε μία νέα εποχή στην πιο επιτυχημένη ομάδα της Αγγλίας. Οι δύο πρώτες μεταγραφές που έκανε ο Ισπανός προπονητής ήταν Ο Λουίς Γκαρσία και ο Τσάμπι Αλόνσο.

Αν ο πρώτος δεν ήταν παρά ένας φιγουρατζής επιθετικός μέσος που μπορούσε να κάνει το καλύτερο του παιχνίδι 3 μέρες πριν το χειρότερό του, το ίδιο δεν ίσχυε για τον δεύτερο. Κλασικός μέσος, με πάσα διαβήτη και μαέστρος στη δημιουργία παιχνιδιού.

Η πρώτη χρονιά του Αλόνσο ήταν άκρως επιτυχημένη, με αποκορύφωση το έπος της Κωνσταντινούπολης, ενώ και η δεύτερη χρονιά του δεν ήταν καθόλου άσχημη. Ωστόσο μία χρονιά ντεφορμαρίσμος και μία γεμάτη τραυματισμούς οδήγησαν τον ίδιο και τη Λίβερπουλ ένα βήμα πριν τον χωρισμό πέρυσι το καλοκαίρι.

Ο Μπενίτεθ, θέλοντας να αποκτήσει τον Γκάρεθ Μπάρι από την Άστον Βίλλα ήταν διατεθειμένος να πουλήσει τον Τσάμπι. Κάπου εκεί οι σχέσεις των δύο αντρών ράγισαν.  Συμφωνία με την Γιουβέντους παραλίγο να επιτευχθεί αλλά η πεισματώδης άρνηση του Μάρτιν Ο’νίλ να πουλήσει τον βασικό κεντρικό του μέσο, οδήγησαν και τις δύο συμφωνίες σε αδιέξοδο. Κάπως έτσι ξεκίνησε η χρονιά 2008-2009.

Αυτή η χρονιά ήταν και μακράν η καλύτερη του Αλόνσο. Με μαεστρία οδήγησε τη Λίβερπουλ στην πίο επιτυχημένη της πορεία στη Πρέμιερσιπ εδώ και δεκαετίες. Ακρογωνιαίος λίθος της ομάδας, ήταν η αρχή κάθε επιτυχημένης επίθεσης της ομάδας του Μπενίτεθ.

Οι καλές του εμφανίσεις βέβαια δεν άφησαν την Ρεάλ Μαδρίτης ασυγκίνητη. Διατεθειμένη να σπαταλήσει χρήματα, το καλοκαίρι του 2009 έκανε ό,τι ήταν δυνατόν για να φέρει τον Αλόνσο στο Μπερναμπέου. Ο Ράφα γνώριζε πως θα ήταν δύσκολο να κρατήσει τον Βάσκο στο λιμάνι και αρκέστηκε στο να αποσπάσει τα περισσότερα χρήματα που μπορούσε.

Από την μεριά του ο Αλόνσο δημόσια είχε δηλώσει πως ήταν στο χέρι των ομάδων να αποφασίσουν το μέλλον του και όχι στο δικό του, κάτι το οποίο πείραξε τους οπαδούς της Λίβερπουλ βλέποντας πως ξαφνικά αντί να συμπληρώνουν κομμάτια από το παζλ, έχαναν ένα πολύ σημαντικό.

Η άποψη μου επι του θέματος είναι οτι και οι δύο πλευρές είχαν δίκιο, με περισσότερο αυτή του Μπενίτεθ. Ο Μπενίτεθ ήταν αυτός που πρώτος ανακάλυψε τον Αλόνσο και τον βοήθησε να αναπτυχθεί σαν παίκτης. Όσον αφορά στην προσπάθειά του να τον διώξει ένα χρόνο πριν τελικά τον χάσει, ο Ράφα λειτούργησε σαν προπονητής με κύριο γνώμονα το συμφέρον της ομάδας του. Έχοντας έναν παίκτη με 2 σερί άσχημες (ή έστω ταλαιπωρημένες) χρονιές στην πλάτη του, σαφώς και θα σκεφτείς να τον αντικαταστήσεις.

Από την πλευρά του ο Αλόνσο λειτούργησε επίσης σαν επαγγελματίας. Πείσμωσε, έκανε μια τρομερή χρονιά και έφυγε χωρίς να προχωρήσει σε ακρότητες και γραφικότητες τύπου Κριστιάνο Ρονάλντο. Η ιστορία έδειξε ότι ήθελε τελικά να πάει στη Ρεάλ, ωστόσο πιστεύω πως και αυτό να μην γινόταν, θα έδινε το 100% των δυνατοτήτων του και πάλι στο γήπεδο.

Το μεγάλο ερώτημα βέβαια στα χείλη των οπαδών της Λίβερπουλ είναι ένα: “Μετά τον Τσάμπι, τι;”

Ακουιλάνι

Κοιτάμε Μπροστά...

Με μέρος των χρημάτων που εισέπραξε από την μεταγραφή του Αλόνσο, ο Ράφα αγόρασε το Ακουιλάνι. Έναν παίκτη ο οποίος εάν δεν είχε το ιστορικό τραυματισμών που έχει, θα κόστιζε αρκετά περισσότερα.

Αφενός το γεγονός ότι ο παίκτης πέρασε τις ιατρικές εξετάσεις… τραυματισμένος… και αφετέρου το ιστορικό παικτών – νοσοκομείων που έχουν αποκτηθεί (Βλέπε Κιούελ, Ντέγκεν) με κάνει λίγο επιφυλακτικό, ωστόσο με ένα συμβόλαιο 5 ετών σημαίνει ότι ο Ακουιλάνι έχει την εμπιστοσύνη και την πίστη του προπονητή…

Λούκας

Το μέλλον του ανήκει... (;)

Ο Λούκας Λέιβα αποκτήθηκε πριν από δύο χρόνια από την Γκρέμιο. Δεν ήρθε στο λιμάνι σαν η μεγάλη μεταγραφή, αλλά όντας ο ποδοσφαιριστής της χρονιάς για το 2006 στη χώρα του, σίγουρα ήταν πολλά υποσχόμενος. Σίγουρα μια προσωπικότητα που διχάζει τους φίλους της Λίβερπουλ αφού άλλοι πιστεύουν σε αυτόν και άλλοι τον θέλουν να φύγει. Το σίγουρο για εμένα είναι ότι ο Λούκας μέσα σε 2 χρόνια έχει κάνει πολλά βήματα μπροστά σαν ποδοσφαιριστής, και η φυγή του Αλόνσο με τον τραυματισμό του Ακουιλάνι του δίνει μία μεγάλη ευκαιρία να αποδείξει ότι αξίζει.

Σίγουρα ένα παιδί 22 χρονών δεν μπορεί ξαφνικά να πάρει στις πλάτες του την ομάδα ή από την μία μέρα στην άλλη να αντικαταστήσει έναν παίκτη σαν τον Τσάμπι Αλόνσο. Έχοντας εμπειρίες στα πόδια του, ωστόσο μπορεί αυτή τη χρονιά να συμβάλλει σημαντικά στην πορεία της Λίβερπουλ.

Η χρονιά σίγουρα δεν ξεκίνησε ιδανικά για την ομάδα του λιμανιού. Ωστόσο, όπως ο τίτλος δεν κερδίζεται τον Σεπτέμβριο, επίσης δεν χάνεται… Αρκεί να βρεθεί το συντομότερο απάντηση στο ερώτημα: “Μετά τον Τσάμπι, τι;” …

Και είμαι σίγουρος πως ο Ράφα γνώριζε την απάντηση πολύ πριν γίνει καν η ερώτηση…