Torres Vs. Rooney

Who is the best?

Vote now!

Μπόλτον 2 – 3 Λίβερπουλ: …και… αναπνοή!

Οι φάσεις εδώ…

Ξεπεράστηκε και αυτό το εμπόδιο...

Είναι κάτι ομάδες σαν την Μπόλτον και την Στόουκ που με τρομάζουν περισσότερο στη Πρέμιερ Λιγκ. Όταν η Λίβερπουλ παίζει απέναντι σε δυνατές ομάδες, γνωρίζεις τι θα αντιμετωπίσεις και κατά κανόνα πρόκειται για έναν αγώνα στον οποίο η κάθε ομάδα προσπαθεί να επιβάλει τον ρυθμό της.

Η Μπόλτον (και η οποιαδήποτε Μπόλτον) δεν λειτουργούν έτσι. Συνήθως πρόκειται για αγώνες που η κατοχή είναι 70-30, τα τάκλιν σκληρά, 11 πίσω από την μπάλα περιμένουν να τους επιτεθείς περιμένοντας κάποια αντεπίθεση (αν έχουν ένα γρήγορο επιθετικό) ή ένα στημένο (αν πρόκειται για ψηλή ομάδα). Κάπως έτσι έγινε και το Σάββατο στο Ρίμποκ. Μετά από μερικές αξιοσημείωτες φάσεις από πλευράς Λίβερπουλ και κάποιες σκληρές άμυνες από πλευράς Μπόλτον, ένα κόρνερ σε συνδυασμό με μια σχολική (για άλλη μια φορά) άμυνα, έφερε τη γηπεδούχο μπροστά. Προς στιγμήν νόμιζα ότι έβλεπα τον αγώνα με την Βίλλα στο Άνφιλντ σε επανάληψη.

Σε εκείνο το σημείο του αγώνα, η μηχανή της ομάδας του Μπενίτεθ πήρε μπροστά (για λίγο) και με μία πολύ όμορφη κίνηση του Τζόνσον, ο οποίος αποδεικνύει σε κάθε ευκαιρία τον λόγο για τον οποίο ήταν ο πρώτος στόχος του Μπενίτεθ το καλοκαίρι, η Λίβερπουλ Ισοφάρισε.

Πριν ξεκινήσει το δεύτερο ημίχρονο, κανείς περιμένει ότι η Λίβερπουλ θα το καθαρίσει όσο το δυνατόν γρηγορότερα. Στην πρώτη φάση, ωστόσο, μετά από μια λόμπα από την άμυνα (από ένα φάουλ στην άμυνα για την ακρίβεια!) η Μπόλτον παίρνει και πάλι κεφάλι.

…Και κάπου εκεί ολοκλήρωσε η γηπεδούχος τις όποιες επιθετικές προσπάθειες είχε να κάνει. Το υπόλοιπο παιχνίδι κύλησε με την Λίβερπουλ να πιέζει και τη Μπόλτον να ταμπουρώνεται. Η δεύτερη κίτρινη στον Ντέιβις διευκόλυνε το έργο του Τζέραρντ και της παρέας του, που μερικά λεπτά μετά την αποβολή ισοφάρισε με τον Τόρρες και 5 λεπτά πριν τη λήξη πήρε κεφάλι με μονοκόμματο (κλασσικό) σουτ του Τζέραρντ.

Δεν υπάρχουν πολλά σχόλια για τον εν λόγω αγώνα, και είμαι σίγουρος ότι θα δούμε αρκετά τέτοια -ΚΑΙ- φέτος. Είναι στο χέρι της Λίβερπουλ να ξεκλειδώνει τέτοιες άμυνες. Κάποια συμπεράσματα:

• Η αθόρυβη δουλειά του Λούκας δεν αναγνωρίζεται από τους οπαδούς της Λίβερπουλ. Ο μικρός πήρε και τις δύο κίτρινες κάρτες του Ντέιβις και κατά την άποψη του γράφοντα κάθε παιχνίδι γίνεται και καλύτερος.
• Η κλάση του Τζόνσον είναι προφανής. Είναι ένα κλασσικό παράδειγμα παίκτη που με τον σωστό χρόνο ωριμάζει και τελειοποιεί το παιχνίδι του. Ποίος (δεν) τον θυμάται όταν στα 20 του είχε πάει στην Τσέλσι και… έφυγε νύχτα.. με την ταμπέλα του αποτυχημένου;
• Η φόρμα του Κάραχερ είναι ιδιαίτερα ανησυχητική και σταδιακή από πέρυσι. Εάν είχα όλους τους αμυντικούς διαθέσιμους και υγιείς, ο Κάραχερ θα άνηκε στον πάγκο μέχρι να βελτιώσει το παιχνίδι του.
• Η παρθενική παρουσία του Κυργιάκου στην άμυνα της Λίβερπουλ  ήταν μάλλον επιτυχημένη. Όταν  μάθει τον Αγγλικό τρόπο παιχνιδιού, θα είναι μια καλή αμυντική λύση από τον πάγκο.
• Τις ομάδες του Μέγκσον τις ξέρουμε από εποχή Ρέντινγκ. Σκληρό παιχνίδι και κλεφτοπόλεμος στην επίθεση… Μόνο που πριν δύο χρόνια η Λίβερπουλ είχε ηττηθεί στο Μαντέντζκι…
• Ο Βορονίν τι ακριβώς προσφέρει όταν μπαίνει στο γήπεδο; Θα προτιμούσα για τέτοιους ρόλους ο Ράφα να είχε κρατήσει τον Νέμεθ… Ή έστω να χρησιμοποιεί τον Ν’γκογκ… Ή έστω τον Μπάμπελ σε ρόλο δεύτερου επιθετικού… Μέχρι και τον ίδιο τον Ράφα προτιμώ από τον Κο. Αλογοουρά…

Fernando Torres Season Review 2008/2009