Ποτέ μου δεν είχα ιδιαίτερη συμπάθεια στον Αντεμπαγιόρ. Πέραν του ότι κανείς δεν γνωρίζει την ακριβή ηλικία του, πάντα κάτι με προβλημάτιζε στις αντιδράσεις του στο γήπεδο…
Η μεταγραφή του στη σίτυ, επιβεβαίωσε το ποιόν του χαρακτήρα του. Χωρίς να θέλω να υποτιμήσω τη προσπάθεια των πολιτών για να μπούνε στους Top 4 και γιατί όχι, να καταφέρουν κάτι ακόμα καλύτερο, ο τρόπος τους πετώντας πάκους λιρών στα μούτρα παικτών και ομάδων, σημαίνει πολλά. Αυτό είναι όμως άλλο θέμα και όχι επί του παρόντος.
Όταν ένας επαγγελματίας αφήνει ένα χώρο εργασίας στον οποίο καταξιώθηκε και φάνηκε στο παγκόσμιο στερέωμα, το λιγότερο που οφείλει να δείξει είναι σεβασμός στον προηγούμενο εργοδότη του. Πόσα παραδείγματα έχουμε στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο με ποδοσφαιριστές που αρνούνται να πανηγυρίσουν γκόλ απέναντι σε πρώην τους ομάδες; Εγώ προσωπικά θυμάμαι αρκετές. Από την ελληνική σκηνή χαρακτηριστικά θυμάμαι τον Δημήτρη Σαλπιγγίδη ο οποίος παρά τα όσα άκουσε με τη μεταγραφή του στον Παναθηναϊκό, δεν πανηγύρισε γκολ που πέτυχε απέναντι στη πρώην του ομάδα. Μέχρι και ο Ρόμπι Κίν, ο οποίος διώχθηκε με άσχημο τρόπο μετά από ένα εξάμηνο στη Λίβερπουλ, αρνήθηκε να πανηγυρίσει γκολ που πέτυχε στη τελευταία αγωνιστική απέναντι στους κόκκινους. Ομοίως και ο Μπέλαμι, και άλλοι πολλοί.
Το 2006 όταν η Μαν. Γιουνάιτεντ πέτυχε το νικητήριο γκόλ απέναντι στη Λίβερπουλ στο Όλντ Τράφορντ, ο Γκάρι Νέβιλ πήγε και πανηγύρισε προκλητικά μπροστά στους οπαδούς της Λίβερπουλ. Αν και αδικαιολόγητος, μπορώ να τον καταλάβω λόγω της έχθρας των δύο ομάδων, αλλά και το πάθος της στιγμής. Στο κάτω κάτω το ποδόσφαιρο είναι ένα παιχνίδι πάθους και αυτό είναι που το κάνει τόσο ξεχωριστό στην Ευρώπη και ειδικότερα στην Αγγλία…
Ο Αντεμπαγιόρ βέβαια το πήρε κάπως διαφορετικά το ζήτημα… Αν και άκουσε αρκετά όταν έφυγε από τους Γκάνερς, τίποτα δεν δικαιολογεί τα… καφριλίκια που έκανε το Σάββατο απέναντι στη πρώην του ομάδα… Έστω ότι το να πανηγυρίσεις το γκολ που πέτυχες στη πρώην σου ομάδα δικαιολογείται αν δεν είχες ιδιαίτερους δεσμούς με τον σύλλογο, αλλά το να τρέξεις ως την άλλη άκρη του γηπέδου μόνο και μόνο για να πικάρεις τους οπαδούς της πρώην σου ομάδας είναι… κομπλεξικό, αντιεπαγγελματικό και -κυρίως- ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟ.
Σε μία χώρα που ήταν υπο την μάστιγα του χουλιγκανισμού για τόσα χρόνια, και που πέρασε τα πάνδεινα προκειμένου να την ξεπεράσει, οι ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΕΣ ποδοσφαιριστές οφείλουν να συμπεριφέρονται… επαγγελματικά! Παίρνουν ένα σκασμό λεφτά για να το κάνουν αυτό και είναι το λιγότερο που μπορεί κανείς να περιμένει από έναν ενήλικα, ώριμο άνθρωπο.
Όπως αναφέρθηκε και προηγουμένως, το πάθος της στιγμής μπορεί να κυριεύσει έναν παίκτη και αυτό είναι απολύτως κατανοητό. Αυτό που έκανε ο Τογκολέζος όμως -εμένα προσωπικά- μου φάνηκε προσχεδιασμένο και φανερώνει ένα μεγάλο κόμπλεξ από την πλευρά του ποδοσφαιριστή.
Φυσικά αυτό που έκανε απέναντι στον Ρόμπι Βαν Πέρσι είναι ακόμα χειρότερο και πραγματικά χρίζει παραδειγματικής τιμωρίας. Η πρόθεση είναι πασιφανής και δεν υπάρχει καμία δικαιολογία. Όλοι έχουμε τα πάθη μας και σαν ενήλικες οφείλουμε να συγκρατούμαστε. Τέτοιες συμπεριφορές δυσφημίζουν τον παίκτη, την ομάδα, το άθλημα, αλλά κυρίως τους ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ. Αν λάβει κανείς υπόψην του οτι οι δύο παίκτες πρίν 2 μήνες έκαναν μαζί προπόνηση, τότε μπορεί να καταλάβει ότι πλέον κατάs πάσα πιθανότητα μιλάμε για το ζωώδες ένστικτο του Αντεμπαγιόρ και όχι για ανθρώπινο πάθος…
Όταν το 2006 ο Νέβιλ πανηγύρισε απέναντι στους οπαδούς της Λίβερπουλ με προκλητικό τρόπο, τιμωρίθηκε με 2 αγωνιστικές. Δεδομένων των αναλογιών, τα έκτροπα του Αντεμπαγιόρ πρέπει να τιμωρηθούν παραδειγματικά. Και εάν η Σίτι θέλει όντως να γίνει σοβαρή ομάδα, θα τιμωρήσει από μόνη της τον “ποδοσφαιριστή” χωρίς να περιμένει την τιμωρία της Αγγλικής ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας..
0 Σχόλια to “The lovely “mister” Adebayor…”